ماده ۱۶ ـ اتخاذ تصمیم در مورد صالحیت ۱ ـ «داور» می تواند در مورد صالحیت خود و همچنین درباره وجود و یا اعتبار موافقتنامه داوری اتخاذ تصمیم کند. شرط داوری که به صورت جزئی ازیک قرارداد باشد از نظر اجرای این قانون به عنوان موافقتنامه ای مستقل تلقی می شود، تصمیم «داور» در خصوص بطالن و ملغی االثر بودن قراردادفی نفسه به منزله عدم اعتبار شرط داوری مندرج در قرارداد نخواهد بود. ۲ ـ ایراد به صالحیت «داور» نباید موخر از تسلیم الیحه دفاعیه باشد. صرف تعیین «داور» و یا مشارکت در تعیین وی توسط هریک از طرفین مانع از ایراد صالحیت نخواهد بود ایراد به خروج «داور» از حدود صالحیت در جریان رسیدگی داوری باید به محض بروز آن عنوان شود «داور» می تواند در هر کدام ازموارد مذکور، ایراد خارج ازموعد را نیز بپذیرد، مشروط برآنکه تاخیر را موجه تشخیص دهد. ۳ ـ در صورت ایراد به اصل صالحیت و یا به وجود و یا اعتبار موافقتنامه داوری (جز در صورتی که طرفین به نحو دیگر توافق کرده باشند) «داور» باید به عنوان یک امر مقدماتی، قبل از ورود به ماهیت دعوی نسبت به آن اتخاذ تصمیم کند، اتخاذ تصمیم در مورد ایراد خروج «داور» از حدود صالحیت که سبب آن در حین رسیدگی حادث شود ممکن است در ضمن رای ماهوی به عمل آید. چنانچه «داور» به ) روز پس از وصول ابالغیه آن از دادگاه۳۰( عنوان یک امر مقدماتی به صالحیت خود نظربدهد، هریک از طرفین می تواند ظرف سی ) درخواست کند که نسبت به موضوع رسیدگی و اتخاذ تصمیم نماید. مادام که درخواست مزبور در دادگاه تحت رسیدگی۶( مندرج در ماده است «داور» می تواند به رسیدگی خود ادامه دهد و رای نیز صادر کند.