تأمین ارز برای انتقاالت موضوع مواد (۱۳)، (۱۴) و (۱۵) به روشهای زیر میسر است: الف - خرید ارز از نظام بانکی. ب - از محل ارز حاصل از صدور محصوالت تولیدی و یا ارز حاصل از ارائه خدمات بنگاه اقتصادی که سرمایه خارجی در آن ب هکار گرفته شد هاست. ج - صادرات کاالهای مجاز طبق فهرستی که در اجرای این بند به تصویب هیأت وزیران با رعایت قوانین و مقررات مربوطه میرسد. تبصره ۱ - به کارگیری یک یا ترکیبی از روشهای فوق در مجوز سرمایهگذاری درج میگردد. تبصره ۲ - در مورد سرمایهگذار یهای موضوع بند (ب) ماده (۳) چنانچه وضع قوانین یا مصوبات دولت، موجب ممنوعیت یا توقف اجرای موافق تنام ههای مالی، پذیرفته شده در چارچوب این قانون شود، زیان حاصل حداکثر تا سقف اقساط سررسید شده توسط دولت تأمین و پرداختمیگردد. حدود تعهدات قابل پذیرش، توسط هیأت وزیران در چارچوب این قانون به تصویب میرسد. تبصره ۳ - بانک مرکزی جمهوری اسالمی ایران مکلف است معادل ارزی وجوه قابل انتقال موضوع بند (الف) این ماده را با موافقت سازمان وتأیید وزیر امور اقتصادی و دارائی تأمین و در اختیار سرمای هگذار خارجی قرار دهد. تبصره ۴ - چنانچه مجوز سرمای هگذاری معطوف به بند (ب) و یا (ج) این ماده گردد، مجوز مذکور به منزله مجوز صادرات تلقی میگردد.