"طبق ماده17 قانون آیین دادرسی مدنی، صالحیت دادگاه بخش محدود به مواردی اســت کــه در قــانون تصریح گردیده و به جز آنچه که در صالحیت نسبی دادگاه بخش است مرجع صالح برای رســیدگی بــه کلیــه دعاوی مدنی و امور حسبی دادگاه شهرستان می باشد، چون در قانون امور حسبی رسیدگی به دعوی نسب در صالحیت دادگاه بخش ذکر نشده و عکس آن به موجب ماده16 قانون آیین دادرسی مــدنی در رســیدگی بــه ادعای نسب از دادگاه بخش در آن موقع که به اعتراض حصر وراثت رسیدگی نموده نفــی صــالحیت گردیــده بود، از این لحاظ مرجع صالح به رسیدگی اختالف نسب که ضمن اعتراض بــه تقاضــای انحصــار وراثــت هــم حاصل شود دادگاه شهرستان است و در تبصره ذیل ماده16 قانون مذکور تکلیف دادگاه بخش در موردی کــه بر اثر اعتراض مزبور دعوی نسب می شود معین گردیده و مکــلف شــده اســت هــر دو پرونــده را بــه دادگــاه شهرستان صالحیتدار برای رسیدگی به دعوی نسب و تقاضای انحصار وراثت بفرستد، با این کیفیت صــرفنظر از این که دادگاه بخش بابل که مبادرت به صدور قرار صالحیت خود در رسیدگی به اختالف نسب نموده از مواد قانون امور حسبی سوء استنباط کرده و دادگاه شهرستان بابل هم که بر اثــر پژوهشــخواهی وکیــل متقاضــیان گواهی نامه انحصار وراثت از حکم و قرار صالحیت صادر از دادگاه بخش بــدون ایــن کــه تصــمیمی در زمینــه صالحیت دادگاه مزبور اتخاذ کند در مقام رسیدگی به ادعای جعــل نســبت بــه اســناد پژوهشــخوانده برآمــده استنباط سوئی است که از مواد قانون امور حسبی نموده است زیرا نظر به مراتب باال اقتضــاء داشــت دادگــاه شهرستان بابل بدوآ به اعتراض وکیل پژوهشخواهان در موضوع عدم صالحیت دادگاه بخش در رســیدگی بــه دعوی نسب رسیدگی می نمود و هرگاه رسیدگی به ادعای نسب را در صالحیت خود تشــخیص مــی داد قــرار