نظر به اینکه کیفر های دیه و حبس مقرر در ماده 149 قانون تعزیرات، با عنایت به مقررات حاکم موجود به لحاظ لزوم موقوف شدن تعقیب مجرم با گذشت شاکی در خصوص دیه و قابل گذشت نبودن آن در مورد کیفر حبس قانون اصلاح 287 و198 مجازاتهای مستقل و منفک از هم بنظر می رسند و از طرفی با توجه به صراحت مادتین دیوان عالی کشور16 موادی از قانون آیین دادرسی کیفری حبس های کمتر از ده سال قطعی است، لذا رأی شعبه که بر مبنا و اساس این نظر صادر شده قانونی و موجه تشخیص می شود. این رأی طبق ماده واحده قانون مربوط به وحدت رویۀ قضائی مصوب سال 1328 در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشور و دادگاه ها لازم الاتباع است. هیأت عمومی دیوان عالی کشور