نظر به اینکه برابر ماده192 قانون اصلاح موادی از قانون آیین دادرسی کیفری و ماده7 قانون راجع به مجازات اسلامی مصوب1361، جرائم و نیز مجازاتها حسب نوع آنها به حدود و قصاص و دیات و تعزیرات تقسیم شده اند نه خلاف و جنحه و جنایت مندرج در قانون مجازات عمومی سابق و مجازات توهین به افراد در ماده86 قانون تعزیرات شلاق تعیین گردیده و ماده217 قانون صدر الاشعار که در مقام تعیین حدود صلاحیت دادگاه کیفری دو در مقابل دادگاه کیفری یک فحاشی را در صلاحیت دادگاه کیفری دو دانسته است، به معنای نفی صلاحیت بازپرس یا جانشین او در رسیدگی به شکایت مزبور در حدود وظایف قانونی آنها نمی باشد، بنابراین رسیدگی به اهانت و فحاشی در دادسرا، چنانچه شاکی رأساً به دادسرا شکایت نماید و اظهارنظر مقتضی بر موقوفی یا منع تعقیب یا مجرمیت، تکلیف قانونی قضات دادسراست و رأی شعبة22 دادگاه کیفری دو تبریز که نتیجتاً بر همین مبنا صادر شده، منطبق با موازین قانونی تشخیص می شود. این رأی به تجویز ماده3 قانون اضافه شده به قانون آیین دادرسی کیفری مصوب1337 برای دادگاه ها در موارد مشابه لازم الاتباع است. هیأت عمومی دیوان عالی کشور