نظر به اینکه کیفر های دیه و حبس مقرر در ماده 149 قانون تعزیرات، با عنایت به مقررات حاکم موجود به لحـاظ لزوم موقوف شدن تعقیب مجرم با گذشت شاکی در خصوص دیه و قابـل گذشـت نبـودن آن در مـورد کیفـر حـبس قـانون اصـالح 287 و198 مجازاتهای مستقل و منفک از هم بنظر می رسند و از طرفی با توجه به صـراحت مـادتین دیـوان عالی کشـور16 موادی از قانون آیین دادرسی کیفری حبس های کمتر از ده سال قطعی است، لـذا رأی شعبه که بر مبنا و اساس این نظر صادر شده قانونی و موجه تشخیص می شود. این رأی طبق ماده واحده قانون مربوط به وحدت رویۀ قضائی مصوب سال 1328 در موارد مشابه برای شعب دیـوان عالی کشور و دادگاه ها الزم االتباع است. هیأت عمومی دیوان عالی کشور