نظر به اینکه در مورد شخص معتاد به مواد مخدر که توسط مأموران دستگیر یا بوسیله خویشاوندان و همسایگان معرفی می شود، بصراحت ماده 8 لایحۀ قانونی تشدید مجازات مرتکبین جرائم مواد مخدر مصوب 1359/3/19 شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران، تعقیب کیفری موکول به این است که متهم ولگرد باشد و اعتیاد او مورد تأیید پزشکی قانونی قرار بگیرد و در صورتی که ولگرد بودن معتاد محقق نباشد تعقیب کیفری او مخالف صریح این ماده خواهد بود و نظر به اینکه در ماده 20 لایحۀ قانونی مذکور مجازات خاصی پیش بینی نشده است، چنین استنباط می شود که این ماده منحصراً ناظر به معتادان ولگرد موضوع ماده 8 لایحۀ قانونی یاد شده است، بنابراین رأی شاعبة اول دادگاه استان همدان که موافق این نظر صادر شده صحیح و منطبق با موازین قانونی تشخیص می شود. این رأی طبق ماده 3 الحاقی به قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1337 برای دادگاه ها در موارد مشابه لازم الاتباع است.