ری وحدت روبه هیأت عمومی دیوان عالی کشور از مجموع مقررات مربوط به مجازات‌های جایگزین حبسء موضوع فصل نهم قانون مجازات اسلامی مصوّب ۱۳۹۲ به ویژه اطلاق مواد ۰1۵ ۰11 1۸ و ‎1٩‏ قانون مذکور چنین مستفاد می‌گردد که تعیین و اعمال مجازات جایگزین حبس به شرح مندرج در مواد فوق‌الاشاره الزامی بوده و مقیّد به رعایت شرایط مقرر در مادة 1 قانون مجازات اسلامی از قبیل گذشت شاکی یا وجود جهات تخفیف نمی‌باشد. بر اين اساس رأی شعبه سی و هفتم دیوان عالی کشور تا حذی که با این نظر مطابقت دارد به اکثریت آراء صحیح تشخیص داده می‌شود. اين ری طبق ماد 2۷۱ قانون آیین دادرسی کیفری در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشور و دادگاه‌ها و سایر مراجع اعم از قضایی و غیر آن لازم‌الاتباع است./د