دادگاه می تواند فردی را که به حد، قصاص یا مجازات تعزیری محکوم کرده است، با رعایت شرایط مقرر در این قانون، متناسب با جرم ارتکابی و خصوصیات وی به یک یا چند مجازاتاز مجازات های تکمیلی بندها و تبصره های این ماده محکوم نماید. • - الف اقامت اجباری در محل معین • - ب منع از اقامت در محل یا محل های معین • - پ منع از اشتغال به شغل، حرفه یا کار معین انفصال از خدمات دولتی و عمومی ت • • - ثمنع از رانندگی با وسایل نقلیه موتوری و یا تصدی وسایل موتوری • - ج منع از داشتن دسته چک و یا اصدار اسناد تجارتی • - چ منع از حمل سلاح • - ح منع از خروج اتباع ایران از کشور • - خ اخراج بیگانگان از کشور • - د الزام به خدمات عمومی • - ذ منع از عضویت در احزاب، گروه ها و دستجات سیاسی یا اجتماعی • - ر توقیف وسایل ارتکاب جرمیا رسانه یا مؤسسه دخیل در ارتکاب جرم • - ز الزام به یادگیری حرفه، شغل یا کار معین • - ژ الزام به تحصیل • - س انتشار حکم محکومیت قطعی تبصره 1 مدت مجازات تکمیلی بیش از دو سال نیست مگر در مواردی که قانون به نحو دیگری مقرر نماید. تبصره 2 چنانچه مجازات تکمیلی و مجازاتاصلی از یک نوع باشد، فقط مجازات اصلی مورد حکم قرار می گیرد. تبصره 3 آیین نامه راجع به کیفیت اجرای مجازات تکمیلی ظرف شش ماه از تاریخ لازم الاجراء شدن این قانون توسط وزیر دادگستری تهیه می شود و به تصویب رییس قوه قضاییه می رسد.