ماده 88 — قانون مجازات اسلامی مصوب 1392
کتاب قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 > فصل دهم مجازات ها و اقدامات تأمینی و تربیتی اطفال و نوجوانان
این متن از طریق OCR استخراج شده و هنوز بهصورت دستی تایید نشده است.
درباره اطفال و نوجوانانی که مرتکب جرایم تعزیری می شوند و سن آن ها در زمان ارتکاب، نه تا پانزده سال تمام شمسی
است حسب مورد، دادگاه یکی از تصمیمات زیر را اتخاذ می کند:
الف تسلیم به والدین یا اولیاء یا سرپرست قانونی با أخذ تعهد به تأدیب و تربیت و مواظبت در حسن اخالق طفل یا نوجوان
تبصره هرگاه دادگاه مصلحت بداند می تواند حسب مورد از اشخاص مذکور در این بند تعهد به انجام اموری از قبیل موارد ذیل و
اعالم نتیجه به دا دگاه در مهلت مقرر را نیز أخذ نماید:
-1 معرفی طفل یا نوجوان به مددکار اجتماعی یا روانشناس و دیگر متخصصان و همکاری با آنان
-2 فرستادن طفل یا نوجوان به یک مؤسسه آموزشی و فرهنگی به منظور تحصیل یا حرفه آموزی
-3 اقدام الزم جهت درمان یا ترک اعتیاد طفل یا نوجوان ت حت نظر پزشک 27
-4 جلوگیری از معاشرت و ارتباط مضر طفل یا نوجوان با اشخاص به تشخیص دادگاه
-5 جلوگیری از رفت و آمد طفل یا نوجوان به محل های معی ن
ب تسلیم به اشخاص حقیقی یا حقوقی دیگری که دادگاه به مصلحت طفل یا نوجوان بداند با الزام به انجام دستورهای مذکور در
بند (الف) در صورت عدم صالحیت والدین، اولیاء یا سرپرست قانونی طفل یا نوجوان و یا عدم دسترسی به آن ها با رعایت مقررات
ماده (۱۱۷۳) قانون مدنی
تبصره تسلیم طفل به اشخاص واجد صالحیت منوط به قبول آنان است.
پ نصیحت به وسیله قاضی دادگاه
ت اخطار و تذکر و یا أخذ تعهد کتبی به عدم تکرار جرم
ث نگهداری در کانون اصالح و تربیت از سه ماه تا یک سال در مورد جرایم تعزیری درجه یک تا پنج
تبصره 1 تصمیمات مذکور در بندهای (ت) و (ث) فقط درباره اطفال و نوجوانان دوازده تا پانزده سال قابل اجراء است. اعمال
مقررات بند ( ث) در مورد اطفال و نوجوانانی که جرایم موجب تعزیر درجه یک تا پنج را مرتکب شده اند، الزامی است.
تبصره 2 هرگاه نابالغ مرتکب یکی از جرایم موجب حد یا قصاص گردد در صورتی که از دوازده تا پانزده سال قمری داشته باشد به
یکی از اقدامات مقرر در بندهای (ت) و یا (ث) محکوم می شود و در غیر این صورت یکی از اقدامات مقرر در بندهای (الف) تا (پ)
این ماده در مورد آن ها اتخاذ می گردد.
تبصره 3 در مورد تصمیمات مورد اشاره در بندهای (الف) و (ب) این ماده، دادگاه اطفال و نوجوانان می تواند با توجه به تحقیقات
به عمل آمده و همچنین گزارش های مددکاران اجتماعی از وضع طفل یا نوجوان و رفتار او، هر چند بار که مصلحت طفل یا نوجوان
اقتضاء کند در تصمیم خود تجدیدنظر نماید.