نظر به اینکه برابر ماده192 قانون اصالح موادی از قانون آیین دادرسی کیفری و ماده7 قانون راجع به مجازات اسالمی مصوب1361، جرائم و نیز مجازاتها حسب نوع آنها به حدود و قصاص و دیات و تعزیرات تقسیم شده اند نه خالف و جنحه و جنایت مندرج در قانون مجازات عمومی سابق و مجازات توهین به افراد در ماده86 قانون تعزیرات شالق تعیین گردیده و ماده217 قانون صدر االشعار که در مقام تعیین حدود صالحیت دادگاه کیفری دو در مقابل دادگاه کیفری یک فحاشی را در صالحیت دادگاه کیفری دو دانسته است، به معنای نفی صالحیت بازپرس یا جانشین او در رسیدگی به شکایت مزبور در حدود وظایف قانونی آنها نمی باشد، بنابراین رسیدگی به اهانت و فحاشی در دادسرا، چنانچه شاکی رأساً به دادسرا شکایت نماید و اظهارنظر مقتضی بر موقوفی یا منع تعقیب یا مجرمیت، تکلیف قانونی قضات دادسراست و رأی شعبة22 دادگاه کیفری دو تبریز که نتیجتاً بر همین مبنا صادر شده، منطبق با موازین قانونی تشخیص می شود. این رأی به تجویز ماده3 قانون اضافه شده به قانون آیین دادرسی کیفری مصوب1337 بــرای دادگــاه هــا در مــوارد مشابه الزم االتباع است. هیأت عمومی دیوان عالی کشور