تعاریف و اصطلاحات به کار رفته در این آیین نامه به شرح زیر است: الف – قانون: قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیر منقول مصوب ۱۴۰۱/۰۹/۰۶ مجلس شورای اسلامی که در تاریخ ۱۴۰۳/۰۲/۲۶ در مجمع تشخیص مصلحت نظام موافق مصلحت تشخیص داده شد. ب- قانون تعیین تکلیف: قانون تعیین تکلیف وضعیت ثبتی اراضی و ساختمان های فاقد سند رسمی مصوب 1390/09/20. پ- قانون ساماندهی: قانون الحاق موادی به قانون ساماندهی و حمایت از تولید و عرضه مسکن مصوب ۱۳۸۸/۱۲/۰۲ با اصلاحات و الحاقات بعدی. ث- سازمان: سازمان ثبت اسناد و املاک کشور. ج- بنیاد مسکن انقلاب اسلامی. ج – امور اراضی: سازمان امور اراضی کشور. ح- سامانه موضوع ماده (۱۰): سامانه ساماندهی اسناد غیر رسمی، موضوع ماده (۱۰) قانون. خ- ادعای موضوع ماده (۱۰): ادعاهای راجع به مالکیت عین، مالکیت منافع بیش از دو سال و حق انتفاع (اعم از عمری یا رقبی برای مدت بیش از دو سال) و حق ارتفاع اموال غیر منقول که حداکثر تا یک سال پس از راه اندازی سامانه موضوع ماده (۱۰) ایجاد شده و فاقد سند رسمی است. د- مدعی: شخصی که دارای ادعای موضوع ماده (10) قانون بوده ولی فاقد سند رسمی موضوع ماده (10) قانون (مذکور در ماده 11 این آیین نامه) است. ذ- مستندات ادعا: هرگونه ادله قرائن یا اماراتی كه به منظور اثبات ادعای موضوع ماده (10) قانون مورد استناد مدعي است؛ از قبيل مبايعه نامه، صلح نامه، قولنامه، تقسيم نامه، هبه نامه، آراء محاكم، نسق هاي زارعانه، استشهاديه و گواهي حصر وراثت. ر- جدول اطلاعات توصیفی: از منضمات نقشه دارای مختصات جغرافیایی محدوده مورد ادعا است که حاوی توصیفات و توضیحات مربوط به هر لایه از نقشه از جمله مساحت ابعاد حد فاصل، سمت، طبقه و واحد است. ز- مراجع قانونی اقدام: مراجعی که مدعی پس از درج ادعای خود در سامانه موضوع ماده (10)، برای اقدام به آن رجوع می کند؛ از قبیل مراجع قضایی سازمان دفاتر اسناد رسمی و هیأت های مذکور در قانون تعیین تکلیف و قانون ساماندهی. ژ- کارگزاری: دفاتر کارگزاری فنی، مهندسی و حقوقی موضوع بند «پ» ماده 114 قانون برنامه پنج ساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران مصوب 1403.